සුකච්ඡ ජාතකය

සුකච්ඡ ජාතකය

ඈත අතීතයේ, බරණැස් නුවර රජකම් කළ බඹදත්ත රජුගේ සමයේදී, ශරීරයෙන් විෂම වූ, අඟපසඟ පිහිටීමෙන් අසාමාන්‍ය වූ, එනමුත් අතිශයින් ධර්මිෂ්ඨ හා ප්‍රඥාවන්ත වූ රජෙකු විය. උන්වහන්සේගේ නාමය වූයේ සුකච්ඡ රජු ය. උන්වහන්සේගේ විෂම ශරීර ස්වභාවය නිසා, බොහෝ දෙනා උන්වහන්සේට උපහාස කළහ. ඇතැම්හු උන්වහන්සේගේ රජකමට සුදුස්සෙකු නොවන බව පවා කීහ. එහෙත් සුකච්ඡ රජු කිසි කලෙකත් සිය සිත කලබල කර නොගත්තේය. උන්වහන්සේගේ ධර්මය, ප්‍රඥාව, හා කරුණාව නුවර වැසියන් මෙන්ම අසල්වැසි රජවරුන් අතරද ප්‍රසිද්ධ විය.

වරක්, සුකච්ඡ රජුගේ රාජධානියට විශාල නියඟයක් පැමිණියේය. දින ගණනාවක් තිස්සේ වැසි ඇදහැලුණේ නැත. ගංගා, ඇළ, දොළ සිඳී ගියේය. කුඹුරු ලියද්දේ සිටි සරුසාර වී කරල්, පොළොවෙන් ගැලවී යාමට තරම් වියළී ගියේය. සතුන් දිය සෙවී දුක් වින්දේය. මිනිසුන්ගේ මුහුණු දුකෙන් හා බියෙන් වැසී ගියේය. රජමාළිගාව තුලද, සේවක සේවිකාවන්, අමාත්‍යවරුන්, පවා විශාල අසරණභාවයක සිටියහ.

අමාත්‍යවරුන් රජු ඉදිරියේ පෙනී සිට, තමන් කළ සියලු යඤ්ඤ, පූජා, හා යාතුකම් වල කිසිදු ඵලයක් නොලැබුණු බව කීහ. "මහරජ, අපි සියලු ශාන්ති කර්ම කළා. ගම්භීර යාග හෝම පවත්වා, දෙවියන්ගෙන් පිහිට පැතුවා. එහෙත් කිසිදු ඵලයක් නැහැ. මේ නියඟය ඉදිරියේ අපට කරන්නට දෙයක් ඉතිරි වී නැහැ." යි එක් අමාත්‍යවරයෙක් කඳුළු පිරි දෙනෙතින් කීය.

සුකච්ඡ රජු, සියලු දෙනාගේ දුක හා බිය තේරුම් ගත්තේය. උන්වහන්සේගේ අසාමාන්‍ය ශරීර ස්වභාවය ගැන කවුරුන් හෝ යමක් කීවත්, උන්වහන්සේගේ හදවත කරුණාවෙන් පිරි. උන්වහන්සේ මෙසේ කීහ:

"අමාත්‍යවරුනි, ඔබලා කලබල නොවන්න. සියලු දේට කාලයක් තිබේ. අප කළ සියලු දේ නොපිරිහෙන ධර්මයෙන් කළ යුතුයි. අදටත්, අපේ සිතේ සත්‍යය හා ධර්මය තිබෙනවා නම්, ඒ ධර්මයේ බලයෙන් මේ නියඟය දුරු කරවා ගන්නට පුළුවන්."

ඉන්පසු, සුකච්ඡ රජු සිය රාජකීය ඇඳුම් අතහැර, සරල වස්ත්‍රයක් හැඳ ගත්තේය. උන්වහන්සේ අතිශයින් ශෝභාමත් වූ රත්රන් වළල්ලක් සිය ගෙලෙහි දරා සිටියහ. එය උන්වහන්සේගේ පියාගෙන් උරුම වූ, අතිශයින් වටිනා වස්තුවක් විය. උන්වහන්සේ එම වළල්ල ගලවා, අතට ගෙන, මෙසේ කීහ:

"මහරජාණෙනි, මා මේ රත්රන් වළල්ල, මාගේ සත්‍යයෙන් හා ධර්මයෙන් අත්හැර දමමි. මා විසින් පින්වන්ත ක්‍රියාවන් සිදු කළා නම්, අනුන්ගේ දුකට පිහිට වූවා නම්, සත්‍ය මාර්ගයේ ගමන් කළා නම්, මේ වළල්ල අදද මාගේ ධර්මය රකින්නට සිතන්නේ නම්, අහසින් වැසි වස්සවනු ඇත."

සුකච්ඡ රජු, සිය අතේ වූ රත්රන් වළල්ල, සිය ධර්මය හා සත්‍යයේ බලය විශ්වාස කරමින්, කිසිදු සැකයක් නොමැතිව, අහස දෙසට විසි කළේය. ඒ මොහොතේ, අතිශය පුදුම සහගත සිදුවීමක් සිදු විය. අහස කළු වළාකුළුවලින් වැසී ගියේය. ගිගුරුම් හඬ ඇසුණි. විශාල වැසි කщика ඇද හැලෙන්නට විය. පොළොව තෙමී ගියේය. ගංගා, ඇළ, දොළ යළිත් පිරී ගියේය. කුඹුරු ලියද්දේ සිටි ගොවියෝ ප්‍රීතියෙන් කෑ ගැසූහ. සතුන් දිය බී සැනසුණහ. මිනිසුන්ගේ මුහුණු සතුටින් හා ස්තුතියෙන් දිදුලන්නට විය.

සුකච්ඡ රජුගේ සත්‍යයේ හා ධර්මයේ බලය මේ ආකාරයට මුළු රාජධානියම බේරා ගත්තේය. අමාත්‍යවරුන්, සෙනඟ, සියලු දෙනා රජු ඉදිරියේ වැඳ වැටී, උන්වහන්සේගේ ධර්මය අගය කළහ. "මහරජ, ඔබ වහන්සේගේ ශරීර ස්වභාවය අපට කිසි කලෙකත් වැදගත් වූයේ නැහැ. ඔබ වහන්සේගේ හදවතේ ඇති ධර්මය, සත්‍යය, කරුණාව, ප්‍රඥාව, අද අපේ ජීවිත බේරා දුන්නා." යි ඔවුහු කීහ.

ඒ දවස්වල, සුකච්ඡ රජු වූයේ බෝසත් තෙමේ ය. උන්වහන්සේ සිය සත්‍ය හා ධර්මයේ බලයෙන්, ධර්මෝපදේශයෙන්, අනුන්ගේ දුක දුරු කළේය.

ධර්මයෙහි පිහිටීම, සත්‍යයෙහි අණසක, කරුණාව, ප්‍රඥාව, නොපිරිහෙන ධර්මයෙන් කටයුතු කිරීම, අනුන්ගේ දුකට පිහිට වීම - මේවා සැබෑ බලය බව මේ ජාතකය අපට කියා දෙයි. ශරීර ස්වභාවය, බාහිර පෙනුම, කිසිවක් සැබෑ ගුණධර්ම ඉදිරියේ වැදගත් නොවේ.